Indianie Nawaho
uznają Tęczowy Most (nonnezoshi) za święte miejsce. Badania archeologiczne wykazały, że mógł on być kiedyś wykorzystywany jako miejsce kultu. Jednak dostęp do skalnego łuku, ukrytego w wąskim kanionie, jest niezwykle trudny. Gdy dotarli tu pierwsi Europejczycy, zrozumieli, dlaczego tak niewielu Indian potrafi go zlokalizować.
Tęczowy łuk został w 1910 roku uznany za narodowy pomnik przyrody, jednak powszechny dostęp do niego zapewniło dopiero wybudowanie zapory Glen Canyon w 1963 roku. Powstał w ten sposób zalew Lake Powell, dzięki któremu podniósł się poziom wody w rzece Kolorado. Tam, gdzie do tej pory biegła 20-kilometrowa, niezwykle trudna do przebycia ścieżka, dziś jest żeglowna droga wodna, którą turyści docierają w pobliże Tęczowego Mostu.
W stanie Utah istnieją setki podobnych tworów. Dwieście z nich znajduje się w odległym od skalnego mostu o 300 kilometrów Parku Narodowym Arches. Można tam znaleźć Landscape Arch, jeszcze jednego rekordzistę wśród łuków skalnych. Ma on 89 metrów długości i jest najdłuższym naturalnym mostem na świecie. Jego niezwykle cienkie piaskowcowe przęsło (1,8 metra grubości) wyrasta z nawisu skalnego około 30 metrów nad dnem kanionu.
Innym majestatycznym tworem na terenie parku jest Delicate Arch, zwany też frywolnie przez miejscowych -ze względu na swój kształt - Majtkami Starej Panny (Old Maid’s Bloomers). Wyższy od siedmiopiętrowego budynku, stoi dumnie w samotności na krawędzi pustej skalnej niecki, tworząc niepowtarzalne obramowanie dla widoku odległych gór La Sal.